Dziękuję bardzo

„Byłam wtedy w ciąży i mój upadek napełniał moją matkę tak wielkim wstydem, że domagała się, żebym wyszła za mąż nie tylko poza obrębem naszej rodzinnej parafii, ale również w kościele poza granicami stanu (…). Razem z narzeczonym ulegliśmy i spotkaliśmy się z księdzem, który poprosił nas o podpisanie dokumentu (…). W tamtych czasach jednym z możliwych przeciwskazań była ciąża. Z oczywistych przyczyn odmówiłam podpisania umowy. Ksiądz zaprowadził mnie na dół w czeluści kościoła, żebym porozmawiała z jego przełożonym. Był to otyły mnich. Usiadł naprzeciwko mnie (…) w pękających w szwach brązowych szatach i powiedział mi, że nie może udzielić nam ślubu, jeżeli nie podpiszę dokumentu. Zapytałam, jak mogłabym go podpisać, wiedząc, że jestem w ciąży. Odpowiedział, że to nie ma znaczenia (…). Sfrustrowany mnich opuścił kamienną celę będącą jego biurem, przykazując mi, żebym przemyślała swoją decyzję. (…) Po kilku minutach pojawił się mój narzeczony i poprosił, bym poddała się procedurze, żebyśmy mogli wyjść i zostawić dom Boży wraz z jego zasadami i hipokryzją. (…) Ugięłam się pod poczuciem wstydu i znużenia. Teraz jestem inną kobietą…”s. 94-95 wyd. Instytut Studiów Kulturowych RAVEN

Pozdrawiam Panią serdecznie!
Czytelniczka